Tideland

Nadat haar moeder aan een overdosis methadon is overleden reist de negen jarige Jeliza-Rose met haar vader naar een verlaten, vervallen boerderij in Texas. Nauwelijks gesetteld overlijdt haar vader aan een overdosis heroine. Jeliza-Rose is er echter wel aan gewend dat deze voor langere tijd afwezig is en verkent samen met haar vrienden — de afgehakte barbie-hoofdjes met namen als Mystique en Glitter Gal die Jeliza-Rose op haar vingertoppen draagt – de omgeving van de boerderij. Lange gesprekken voeren ze samen terwijl ze ontmoetingen hebben met vreemde konijnen en lastige eekhoorns. En dan blijkt ze buren te hebben, excentrieke buren: de geestelijk gehandicapte Dickens die zijn dagen doorbrengt in een wigwam van oude rotzooi die nu dienst doet als duikboot terwijl hij wacht op de monsterlijke haai die bij de treinrails woont. En dan is er nog zijn oudere zus Dell, een lange spookachtige in zwart geklede verschijning die haar gezicht verbergt achter het net van een imkers masker.

Pratende barbiepoppen, lastige eekhoorns en gekke buren. Het is zelfs voor Terry Gilliam (Monty Python, Brazil, 12 Monkeys) een bizar ensemble aan karakters. Tideland is een optimistische maar ook surrealistische film, een komische maar ook spannende ode aan de verbeeldingskracht van een kind. Maar Tideland is ook een gruwelsprookje dat door Gilliam zo boordevol bizarre vondsten is gestopt dat identificatie met de hoofdpersonen soms moeilijk is.