Uzak

Winters Istanbul vormt het schilderachtige decor voor een vertelling over vervreemding en eenzaamheid, waarin het bestaan van twee mannen tot op de graat en soms droogkomisch wordt gefileerd. Het draait hierbij om de fotograaf Mahmut (Özdemir), die zijn appartement tijdelijk deelt met een werkzoekende neef uit zijn geboortedorp. Deze Yusuf (Toprak) is naar de stad gekomen in de hoop een baan te vinden als scheepsmatroos, maar zijn gebrek aan opleiding en ondernemingslust maakt dat schier kansloos. Mahmut heeft geen enkele zin om hem te helpen en ergert zich al snel kapot aan diens, in zijn ogen, lompe gedrag. Niet in staat een band met Yusuf op te bouwen, is Mahmut zijn neef liever kwijt dan rijk, ook omdat diens aanwezigheid hem confronteert met de desillusie van zijn eigen bestaan.

Nuri Bilge Ceylan (1959) kan al jarenlang worden beschouwd als het grootste talent dat de Turkse cinema rijk is. Dit is de derde van de inmiddels negen speelfilms die hij heeft gemaakt en waarvoor hij ook het scenario schreef en de productie voor zijn rekening nam. Ceylan’s films zijn traag en intiem, worden steevast gekenmerkt door een sterke fotografische compositie en hoewel universeel, zijn allen onlosmakelijk verbonden met de recente Turkse geschiedenis en de contrasten in haar samenleving. In deze film is dat vooral het contrast tussen de stad en het platteland.

Uzak (‘Ver’) werd destijds in Cannes bekroond met de Grote Juryprijs en beide hoofdrolspelers kregen de prijs voor Beste Acteur. Emin Toprak, neef van de regisseur, kwam kort hierna bij een auto ongeluk om het leven