La strada

Gelsomina (Giulietta Masina) wordt door haar straatarme moeder verkocht aan de boeienkoning Zampano (Anthony Quinn). Op kermissen en jaarmarkten de krachtpatser zijn kunsten. Hij is een man van weinig woorden en des te meer geweld. Gelsomina wordt door hem gezien als gebruiksvoorwerp en heeft als taak om zijn act muzikaal te begeleiden en met de pet rond te gaan. Terwijl ze in hun gammele driewieler door het naoorlogse Italië trekken, probeert Gelsomina betekenis te vinden in haar harde bestaan. Die wordt gegeven door de acrobaat “Il Matto” (Richard Baseheart), die ze ontmoet wanneer ze zich aansluiten bij een rondreizend circus. “Il Matto” geeft haar zelfvertrouwen door haar op te leiden als clown. Maar de jaloerse Zampano, die zichzelf als de grote ster ziet en een hartgrondige hekel aan “Il Matto” heeft, ziet dit met lede ogen aan. Een tragedie dreigt zich te ontvouwen.

Eerdere Italiaanse films van na de Tweede Wereldoorlog  waren zogenoemde Neorealistische films. Deze films richtten zich vooral op de sociaal-economische omstandigheden. Met La Strada brak regisseur Federico Fellini met deze filmstijl. Hij voegde een sterke laagste van spiritualiteit en emotie aan de film toe. La Strada won in 1957 de allereerste Oscar voor Beste Niet-Engelstalige Film.