Gadjo Dilo

Één van de weinige dingen die Stéphane over zijn overleden vader weet is dat die op zijn sterfbed onafgebroken luisterde naar een cassette van de hem onbekende Roemeense zangeres Nora Luca.  En dus reist Stéphane met een DAT recorder af naar Valachie – het hart van Roemenie en het land van de Lautaris, een zigeunervolk van hoogstaande muzikanten. Langs de kant van een weg ontmoet hij de straalbezopen Izidor die hij in steenkolen Roemeens naar Nora Luca vraagt. Izidor begrijpt er weinig van maar besluit hem onder zijn hoede te nemen in de hoop dat deze geluk brengt, Stpehane daarentegen is er van overtuigd dat Izidor hem een ontmoeting met Nora Luca heeft beloofd.

Stephane’s introductie in het Lautari dorp loopt niet erg gesmeerd. De dorpelingen zijn er van overtuigd dat hij gestoord is en Sabina, de enige Lautari die wat Frans spreekt en door Izidor verplicht te tolken, heeft een uitgesproken hekel aan hem. Langzaam aan vindt hij een plekje en terwijl hij wacht op zijn ontmoeting met Nora Luca begint hij samen met Sabina rond te reizen om traditionele muziek op te nemen. En dan slaat het noodlot toe.

Regisseur Tony Gatliff, zelf van Roma afkomst, presenteert de Lautari niet als exotische vreemdelingen, de westerling is hier de exotische vreemdeling: “Ik wil hun cultuur laten zien zoals het is, zonder een opgeheven vingertje. Ik zeg nooit tegen de kijker: ‘Je kent de zigeuners niet, kijk maar hoe ze zijn.’ Wat ik liever doe is de kijker niet bij de hand pakken, maar hem uitnodigen in een huis.”

Op Romain Durais en Rona Hartner na worden alle rollen door amateurs gespeeld, hoewel Rona Hartner (in 2023 overleden) in latere jaren meer bekendheid als zangeres dan als actrice genoot. Het resultaat is een vrolijk, warmbloedig, authentiek portret. Een muzikale rondreis met een absurd hoog niveau. Het is niet voor niets dat de soundtrack wellicht bekender is als de film.