Jodorowsky's Dune

Alejandro Jodorowsky had in 1975 de wereld aan zijn voeten liggen. Zijn ‘acid western’ El Topo (1970) draaide dagelijks om middernacht in Amerikaanse bioscopen. Het al even surrealistische The Holy Mountain (gefinancierd door Beatles manager Allen Klein op aanraden van John Lennon) was met name in Europa als meesterwerk ontvangen. ‘Vertel me welke film je wil maken’, vroeg een Franse producent, ‘en ik financier hem’. ‘Duin’, antwoordde Jodorowksy, hoewel hij het boek van Frank Herbert nooit gelezen had.

Het had een project moeten worden dat de cinema voor altijd had moeten veranderen. Orson Welles, Salvador Dali en Mick Jagger zouden rollen spelen, Pink Floyd zou een deel van de soundtrack schrijven, striptekenaar Moebius (Jean Giraud) maakte het story-board en ontwierp samen met H.R. Giger de werelden en kostuums, Chris Foss ontwierp ruimteschepen en gebouwen, Dan O’Bannon (Dark Star) zou de special-effects doen. Alles klopte, alles was tot in de kleinste details uitgedacht, en toch is de film nooit gemaakt.

Het volledige verhaal wordt verteld in de in 2013 verschenen documentaire Jodorowsky’s Dune. ‘Die documentaire mag je zien als mijn manifest’, zegt Jodorowsky erover. ‘Om geen slaaf te worden van een culturele industrie.’

Dan O’Bannon schreef zijn depressie over het falen van zich af met het script van Alien – verfilmd door Ridley Scott met ontwerpen door Moebius, Giger en Foss. Het door O’Bannon tijdens de Duin-productie geschreven verhaal The Long Tomorow werd door Moebius verstript en diende als inspiratie voor de cyberpunk wereld van Blade Runner. Alejandro Jodorowsky vertaalde zijn Duin-ideeen naar strips, een medium waar hij wel de volledige controle over had, en schreef o.a. De Incal (met Moebius) en De Metabaronnen (met Giménez).